روز جهانی مطبوعات

آیا ما به جایی رسیده‌ایم که از روز جهانی مطبوعات تجلیل به عمل آوریم؟ آیا مطبوعات نیاز اولیۀ ماست؟ آیا ما نان کافی برای خوردن داریم که قلم به دست گریم و دردهای مان را روی کاغذ ترسیم کنیم ویا به صفحۀ انترنت نقش و نگار کنیم؟ این همه پرسش‌های است که در این مقاله می‌توانید جواب‌تان را بگرید.

     اگر ما نان برای خوردن نداریم حرف بیشتر برای گفتن داریم. شاید لحظۀ گرسنگی و دویدن دنبال نان را برای کسی حکایت کنیم تا شاید مردم دنیا بفهمد که در افغانستان تنها جنگ نیست گرسنگی هم هست. اگر تعدادی از سیری می جنگند تعدادی از گرسنگی می‌مرند. محصول جنگ گرسنگی است. به قول یکی از بزرگان نوشتن کار آسانی نیست. و هر کس نمی‌تواند نویسنده شود. و می‌گوید اگر محکوم به اعدام شوی و از زیر دار نجات یابی شاید اولین داستانی را که شما می‌توانید بنویسید همین داستان زیر دار گریختن تان باشد. پس اگر ما بدترین شرایط را زندگی می‌کنیم. باید بهترین نویسنده‌ها باشیم. اگر رسانه صدای مردم است و انتقال دهنده مفکوره، نشر کننده دردها و مشکلات زندگی پس روز جهانی مطبوعات تنها روز آدم‌های آسوده خاطر بل آدم‌های آشفته خاطر است که داستان می‌آفریند و آدم‌های خلاق است که آن را از طریق رسانه ها به انظار مردم پخش می‌کنند. اگر رسانه‌ها برای بهبود زندگی مردم درست شده. زندگی ما هم نیاز این بهبودی از طریق رسانه‌هاست. ویا آن که می‌گوید اگر در زندگی هیچ حادثۀ نداری پس داستانی هم نداری. اگر حادثه هم داری و با آن حادثه مبارزه نکرده‌ای باز هم داستان نداری. شهروند افغانستانی مالامال حادثه‌های دردکناک است اما کم‌تر کسی باشد که با این حادثه‌ها مبارزه کرده‌باشد.

     رادیو پیوند در شهر بامیان نیز میزگردی در این رابطه داشت. و مهمان‌های این برنامه عزیرالله فرهمند، فیض‌الله ذکی‌، نمایندۀ ریاست اطلاعات و فرهنگ بامیان و مهدی مهر آیین خبر نگار آزاد بودند. که روی چگونگی و کیفیت رسانه‌ها در بامیان صحبت کردند. و اندک انتقاد هم بالای واحد بهشتی وکیل شورای ولایتی بامیان و حبیبه سرابی والی ولایت بامیان و کم کاری‌های ریاست اطلاعات و فرهنگ داشت. این جالب توجه من این بود که مهمانان خاصی از حبیبه سرابی انتقاد می‌کردند و تعدادی هم از واحد بهشتی به خاطر فاجعۀ شکیلا انتقاد می‌کردند و در بین خود در مسایل انتقادی وحدت نظر نداشتند.

      خبرساز ترین موضوع، حکایت از روزگار واقعی و بی سانسوری یک اجتماع است چه درد باشد ویا اختراع. اگر ما دارندۀ اختراع بنا به بعضی دلیل نیستیم پس حامل شدیدترین دردهای طاقت فرسا هستیم. از دردها بگوییم و خوشی‌هارا از لایه‌های تاریک غم شناسایی و با او زندگی خود را سر از نو آغازکنیم. روز جهانی مطبوعات به همه تبریک و امید واریم که همه در زیر چتر رسانه‌های آزاد و افغانستان آباد زندگی کنیم.