با وجودی که افغانستان یک کشور سنتی بوده و صنعت در این کشور رشد نکرده است، زراعت می‌تواند یک گزینۀ خوب برای بلند بردن اقتصاد این کشور باشد و این کشور را از بحران اقتصادی نجات دهد و کار برای هزاران شهروند این کشور بوجود آورد، هزاران خانوده را صاحب نان کند اما با تاسف باید نوشت که هیچ کاری مفید در قسمت توسعه، رشد  و بازاریابی محصولات زراعتی در افغانستان نشده است.

در قسمت رشد و توسعه زراعت پول‌های زیادی از جامعه جهانی به مصرف رسیده است که تنها در ولایت بامیان بیش از 8 ملیون دالر از کمک کشور زیلاند جدید مصرف شده است اما تغییری در کشت، محصول و بازاریابی و فرایند تولیدات زراعتی به چشم نمی‌خورد و همه این پول‌ها به صورت دقیق مصرف نشده و به اساس گزارش 8 صبح این پول‌ها به جیب‌های شخصی کارمندان مؤسسات تطبیق کننده و ریاست زراعت رفته است.

مشکلی جدی که زندگی دهقانان بامیان را به چالش کشانده عدم بازاریابی کچالو در سال جاری می‌باشد که قیمت کچالو نسبت به سال پار 100 افغانی کاهش یافته است یعنی از 160 افغانی به 60 افغانی در هر سیر کچالو.

کشت بیش از حد کچالو توسط دهقانان در بامیان که از بازارهای داخلی کشور اضافه می‌باشد و کشت نکردن گندم که هم کچالو را کاهش دهد و هم دهقانان برای مصرف خانوداه‌های شان نیاز به خرید وارد کشورهای بیرونی نداشته باشند و هم از کشت هر سالۀ کچالو که محصولات کچالو را کاهش داده است نیز جلوگیری نماید.

ریاست زراعت بامیان هیچ برنامه‌یی را روی دست نداشته که مردم را در قسمت کشت کچالو نسبت به تقاضای بازار کمک کند. اعمار غیر عادلانه ذخیره‌گاهای کچالو نیز سبب شده که دهقانان هیچ جای برای ذخیرۀ کچالو پیدا نتوانند و کچالو را بالای زمین بگذارند و مجبور شوند که کچالو را به طور یکبارگی و به قیمت ارزان به فروش برسانند.

هیچ بدیلی برای کشت کچالو فعلن در بامیان وجود ندارد و هیچ نهادی هم در این رابطه کار نکرده است و دهقانان از این بابت هم نگرانند که اگر کچالو کشت نکنند چه باید کشت کرد.

هیچ قرار دادی برای صادرکردن کچالو با کشورهای خارجی در نظرگرفته نشده و از سوی هم بازارهای داخلی جوابگوی محصول کچالوی بامیان نیست.

هیچ کارخانۀ هم در بامیان وجود ندارد که کچالو را به چپس تبدیل نموده و به خارج و داخل از کشور صادر نماید که هم اشتغال زایی صورت گیرد و هم بازار برای کچالو پیدا شود.

اگر برای کچالو بازاریابی صورت نگیرد تاوان زیادی را که بیش از ملیون‌ها افغانی ست دهقانان متقبل می‌شوند که توان برداشتن آن را ندارند و دهقانان از مجبوری راه کشورهای خارج را به پیش خواهند گرفت.